Laatste bericht van Arjan Bos

Allereerst wil ik jullie enorm bedanken voor de vele, vele hartverwarmende, liefdevolle berichten en ondersteuning die ik van jullie krijg. Het doet me enorm goed. Het lukt me helaas allang niet meer om overal op te reageren. Ik leg je uit waarom. 

Het is nu iets langer dan twee jaar geleden dat ik de diagnose blaaskanker kreeg. Het eerste jaar was nagenoeg pijnvrij. Het halfjaar dat daarop volgde, was heel oncomfortabel met adem tekort, Ischias klachten vanuit de nier en werd ik al bedlegerig. Afgelopen mei heb ik gelukkig nog een prachtige week in Frankrijk met Martijn en een hoop fantastische internationale mensen mee kunnen maken. Daarna ging het snel bergafwaarts met veeel meer pijn, obstipatie van soms 11 dagen, bestralingen van de heup en de onderste ruggenwervel etc. Het was soms zo dat ik niet kon zitten, niet op mijn rug of zij kon liggen. Dan stond ik in de nacht in de kamer, slaapdronken en nog steeds pijn te hebben dwars door de pijnmedicatie heen. Of dat ik soms een uur op de wc zit, met mijn vingers de ontlasting er uit moest peuteren omdat het anders te veel pijn deed. Na een jaar van alternatief behandelen en een jaar van regulier behandelen is dit waar ik sta.

Een paar weken geleden vroeg Martijn me: “Heb je er nog zin in?” Ik zeg nou, onder de pijn voel ik me eigenlijk heel goed. Daar voel ik heel veel zin om te leven. Ik heb allerlei ideeën en inspiratie, maar die worden allemaal teniet gedaan door de pijn. Ik kan gewoon helemaal niks, lig al een jaar op bed, kan geen auto meer rijden en geen schuifeltje meer lopen zonder krukken. Ik loop echt als een strompelaar en kan ook niet meer eten koken, ik kan geen boodschappen meer halen, en ik kan geen glas drinken inschenken en naar een andere locatie brengen. Ik ben inmiddels volledig afhankelijk. En het beeld is niet dat dat beter wordt, integendeel. 

“Heb je wel eens over euthanasie nagedacht?” was zijn volgende vraag. Hij zegt: “Dat is een hele legitieme optie hoor en in jouw geval zie ik een korte en prachtige reis naar huis.” Ik had er nog nooit over nagedacht en de zachtheid en gedragenheid van deze woorden hebben me wel geopend voor dit idee. Ja, met zoveel pijn en nog meer pijn in het vooruitzicht heb ik de aanvraag inmiddels wel gedaan en met succes. De scanarts voor de 2nd opinion is geweest en heeft ook akkoord gegeven. Ik kan tot het laatst nee zeggen. Als ik veel minder pijn zou hebben en het begint allemaal weer een beetje draaglijk te worden… ja, dan blijf ik graag hier. Maar als de pijn zo doorzet, dan ga ik heel graag naar huis. Eind september staat het gepland, thuis en begin oktober de begrafenis.

Ik had al veel eerder iets willen delen. Even heb ik wel gewacht, omdat ik toch ook graag wat positiefs wilde delen. Maar uiteindelijk heeft de pijn ervoor gezorgd dat het tot nu toe nog niet mogelijk is geweest.

Toen ik ongeveer vier maanden geleden een keer niet op kon staan en Moniek van Pelt (mijn ex) dat zag toen ze me in een opwelling opzocht, is ze bijgesprongen en niet meer van mijn zijde geweken. We hadden eigenlijk geen contact, anders dan over wat praktische afspraken met betrekking tot Nino. Alle nare dingen uit het verleden die zijn gebeurd, hebben we op dat moment gelaten voor wat het is. Ze is er voor me. Moniek heeft gevoeld dat ze het wilde geven, en ik heb gevoeld dat ik het wilde ontvangen. Zij kon het geven en ik kon het ontvangen. Ja, het is heel bijzonder wat er sindsdien is gebeurd. We zijn inmiddels weer hele goede vrienden geworden. Ze heeft de afgelopen vier maanden fulltime mantelzorg gedaan. Dat gaat van, ja, gewoon alles. Ze doet de was, de boodschappen, schoonmaken, ze kookt, ze zet het eten voor me. Ze maakt elke dag een liter gigantisch lekkere verse sap in de slowjuicer met wortel, appel, komkommer en limoen. Echt super lekker! Daarnaast regelt ze de medicijnen, taxi’s, ambulances, dagelijks de plasemmer legen en van alles en nog wat. Gewoon alles wat er maar nodig is. Ik ben haar heel dankbaar, zij heeft er door haar inzet voor gezorgd dat ik thuis, heel menswaardig de laatste paar maanden heb kunnen beleven. Dwars door alles heen zijn we toch liefde voor elkaar blijven voelen en het is helend om mee te maken in welke vorm zich dat nu ontvouwt. 

Ik voel een diepe dankbaarheid als ik terugkijk op mijn leven. Tuurlijk, ik heb genoeg fouten gemaakt en er zijn nog meer dingen gebeurd die niet leuk waren, van alles en nog wat. Maar wat blijft staan, is een heel rijk palet aan innig gevoelde verbindingen. Fantastische dingen heb ik in 55 aardse jaren met mensen beleefd. Voordat ik manager werd bij WerkPro had ik al 52 banen gehad. En dat was nog voor de vele prachtige events met Earth Matters. 10 jaar lang elke maand 1 of keer dansen, 10 jaar lezingen en met Martijn nog eens 10 jaar. Ik ben op heel veel prachtige plekken over de hele aarde geweest, diverse keren ook in het buitenland gewerkt. Ik heb 3 fantastische kinderen op de wereld gezet en een 4e aangenomen, Lizzie is nu 17. Het contact met mijn 2 oudste kinderen Cleo (25) en Tim (20) is 2 jaar geleden weer hersteld gelukkig en we hebben het fijn met elkaar. 

Martijn zei me een keer dat in de Crowd Powers alleen, voldoende informatie zit om, als je eruit zou willen, dat je eruit kunt. Ja, dat is echt wel heel gaaf dat we dat samen hebben kunnen maken. En dat is ook legacy. Nog mooier dan dat, Martijn heeft me gevraagd of we kunnen blijven samenwerken en daar heb ik direct en volmondig ja op gezegd. Dat geeft gevoelsmatig alweer een hele andere draai, één waar ik heel veel zin in heb!

Maar ik ontkom er natuurlijk niet aan dat dit ook heel zuur is. Zo veel studio’s zijn gebouwd, zo veel werk is gedaan om zelf en samen met Martijn allerlei mooie producties te maken. We zouden op reis naar allerlei bijzondere locaties. We zouden allerlei bekende mensen gaan spreken en we zouden vooral heel veel lol hebben en plezier aan onze vriendschap beleven. Ik had daar natuurlijk *atomisch* veel zin in en dat dat nu in deze vorm niet meer kan, is wel heel verdrietig. 

Gelukkig heeft Martijn inmiddels twee prachtige producties met Johan en Senne gemaakt. Eentje in de natuur in Drenthe en eentje op het strand in Ameland. Daarnaast gaat Martijn zelf ook nog allerlei nieuwe producties maken, er staat veel moois op het programma.

Op dit moment woon ik in het bos en is het aangrenzende terrein van de camping de oudste en grootste natuurbegraafplaats in Nederland: Hilligmeer in Eext. Daar heb ik inmiddels een mooie plek uitgezocht waar ik straks kom te liggen. Midden in het natuurgebied van 53 hectare ligt een meertje (zie foto bovenaan). Op kleine afstand daarvan vind je de pingomuur; dat is een soort heuvel in een halve cirkel. En het land wat eromheen ligt, dat is archeologisch gebied en daar mag nooit iets anders gebeuren. Het is al 150.000 jaar oud, 150.000 jaar rust, dat is wat je daar voelt. En dan lig ik in het midden van die halve cirkel, uitkijkend op dat meertje. Op de dag van de besloten uitvaart (i.v.m. beperkt plek op uitnodiging) ga ik zo vanuit mijn plekje in het bos met een loopkoets naar de Heemstee, dat is de houten aula van Hilligmeer met 6 meter hoog glas aan drie kanten en alleen maar natuur eromheen. En daarna, heel mooi organisch allemaal, samen naar de laatste rustplaats voor mijn lieve lijf, midden op de pingomuur.  

Wat er met stichting Earth Matters gaat gebeuren, is nog niet helemaal bekend. Er is de intentie om de inhoud van de website in ieder geval nog 10 jaar ter beschikking te stellen. Er is ook nog allerlei ongepubliceerd materiaal met Martijn. Martijn en ik in Brussel over EU en Tweede Wereldoorlog en dat we op Texel zijn over de 3 redenen waarom Martijn zich niet als mind control slachtoffer ervaart en nog een paar andere plekken. Het is mooi als dat natuurlijk ook nog uitkomt. We gaan ons best ervoor doen. Hosting etc. voor 10 jaar is naar schatting alleen al 6.000 euro. Als jij daar ook een steentje aan wil bijdragen kun je een eenmalige donatie doen. Je kunt ook zelf een bedrag overmaken naar onze Triodos bankrekening: NL79TRIO0198518331 t.n.v. Stichting Earth Matters en/of nog even Earth Fiend te blijven. Van de zittende bestuurders Johan Herder en Elisabeth Slinkman zal de informatie komen over wat er met de stichting gaat gebeuren en wanneer de release is van het tot nog toe ongepubliceerd materiaal. Mocht de stichting toch niet blijven bestaan, dan worden 95% van de bezittingen aan Martijn van Staveren gedoneerd en de laatste 5% aan ANBI stichting dorpstuin Hardegarijp.

Ik ben je dankbaar voor alle moois dat ik met je mocht beleven, dankbaar voor alle overweldigende ondersteuning die ik heb gehad. Ik hou van jullie.  

Arjan Bos