de gouden gedachte die het sterven onterft

het mannelijke en vrouwelijke verenigd, verenigd door de gouden draad in contact met de Hele mens  (aards vaak ver taald als uitgestorven of afwezige volkeren)

de drum slaat voor Al het leven..

Een gouden gedachte, daar past enkel leven in. 

Een waarheid zo simpel, dat hij over het hoofd gezien wordt, door het hoofd. Een vibratie die bijna verdwenen lijkt in onze taal en dus in ons waarnemingsveld. 
Ik blijf jou zien. Ik zie je zo groots, in zoveel kracht. Ik ga je niet dood kijken hoor.  jij bent leven ..
Het waren de laatste aardse woorden tegen een dierbaar mens die ik aards ken en ook in onze oorsprongrijke thuisvelden. En ze ging… een paar aardse dagen later ging ze op weg, op reis, naar huis, naar haar volle waarheid in thuis zijn. De aardse kinderen, ze vormden een gouden draad en verbonden onze levens.

Kort voor het moment van het hervatten van haar reis begon ik met schrijven naar haar.. en ineens sprong ze ertussen in de regels en nam het verhaal een nieuwe wij vorm aan. Ik voel wel vaker dat ik samen met anderen schrijf, veelal mensen uit koninkrijken, maar soms ook mensen van de aarde. Vooral rond de grote overgang in leven, ik merk dat mensen daar ineens heel open staan voor spreken in het hart. En ook dat ze een afdruk willen neerleggen ook van hun zijnskracht, om mee te geven aan de mensen van hier. Zij weten als geen ander dat leven op aarde intens is, vaak zo intens dat er geen plek meer is voor waarheid. Liever gebruikt de mens fantoom-waarheden, die geven toch altijd weer een zalving en schijnverlossing in taal. En soms voelen mensen hun eigen plek pas weer rond de frequentie-openbaring, die we op aarde beleven als sterven. Een beweging van het grote helen in het terugvinden van je eigen hart.

Het vertalen van de kracht die losweekt, zich openbaart aan al het leven en erin thuiskomt, het is misschien wel mijn belangrijkste werk dat ik hier te doen heb. In het ware hoogtepunt van leven, daar vindt de mens zichzelf terug, precies op ooghoogte met zichZelf. Het aardse woord liefde verbleekt bij de terugkeer in je eigen bestaan en bij je eigen familie.

Ik deel het verhaal van chrisan en mij graag hieronder, in mens-ering aan haar, aan de vrouw, de aardse moeder en aan de kinderen. Aandacht gevend ook aan de besefrijke kunstzinnige waarneming, die de aardse communicatievelden blijvend verheft en die zoveel ziet en weet en vaak niet goed herkend wordt of bekrachtigd.

Ze heeft het verhaal gelezen en toen ik haar zag zei ze me zonder woorden dat ze daar bijna echt was en het nog niet kon geloven. Maar daar was ik toch nooit goed in, dat geloven, grapte ze er  achteraan in stilte.

Hoe hart werkt een mens die kijkt en daarin reikt en rekt en reikt. Zelfs zo dat soms dat hart gespleten voelt, ja bijna gebroken. Het staan en zijn en creëren in twee werelden is een enorme opgave, die al te vaak vertaald wordt in armoede. Gewoon omdat de rijkheid onbeschrijfelijk is en (nog) onleesbaar voor velen.

Leegte is een gek gevoel. De mens doet echt iets met het aardse leven en met alle wezens die er wonen. En niet een beetje. Los van het aardse beeld wordt me dat nog duidelijker en ik weet dat weldra, als wij elkaar door de ogen heen gaan zien, we het wezen achter de mens zo in beeld gaan krijgen, dat we de dood anders gaan beleven. Het vraagt alleen maar een gouden gedachtenveld.

Oja, en ook zij doet een oproep tot nieuwe communicatie met het Zelf. En dat doen alle mensen die overgaan eigenlijk, in hun eigen taal.

Heb het warm en verwarm elkaar in een oogopslag, zie elkaar groots aan, ook al doet het soms even schakel pijn.

Moniek

Lees hieronder het verhaal van Chrisan en mij:

Naast een prachtige website heeft Moniek ook een mooie eigen nieuwsbrief, beide vind je hier: moniekvanpelt.nl

de gouden gedachte

ik wandel naar binnen
om jou te ontmoeten
ik  vermoei me nergens aan
geen gedachte zal ons storen
daar waar ik mijn hart neerleg voor jou


het veld is schoon
en ik wacht er heel rustig
ik heb alle tijd gevraagd te gaan
dit kosmisch beraad geeft ons
alle ruimte die we nodig hebben
om zonder aardse namen samen te zijn


de traan vormt het talend beeld
van een heilig golvend veld
niemand is daar op of uitgeteld
ik besta er al een eeuwigheid
en ik ken jou daar
als stralend levend wezen

er ligt een uitnodiging in ons midden
om beeldig te verstaan
en om nu we toch hier zijn
alle informatie uit te wisselen
die we nog te delen hebben
om te helen aan elkaar

het beeld van de aarde verschijnt
het verbindt ons met de kinderen
en hun spontane zijnsels
vol springend ge huppel
in ontwapenend onderzoek
net voor ze zich helemaal verliezen
in een verwarde on mens


nu, op dat punt gaan we staan
want we weten wat te doen
zo hebben we het altijd gedaan
in onthande wereld beelden
en we schilderen het verstand
aan een verlaten horizon


en we herzien elke gezichtsgrens
gevoelsrijk open
omhoog, opzij en omlaag
naar voren en in de diepte
die zo ontstaat
beschrijven wij t ontwapenende gelaat
als van een kind in elke mens

de pure horizont verdrijft
zachtjes maar zeer beslist
webben vol archont

en jij kijkt
ademloos
zie jij de kinderen aan
die weder opstaan
in hun spontane zijnsels
vol springend ge huppel
in ontwapenend onderzoek
en in elk moment klaar
om zichzelf opnieuw te vinden


en je draait je om naar jou
ik zie je zakken in jezelf
terug op weg naar echt
het verstand wil dat je sterven zal
ze zeggen dat je zoek gaat
verloren langs ziek en oud
dwalende langs verlaten horizon


en ineens sta je op
verwonderd kijk je om je heen
je pakt een krijtje en je tekent wat
je laat het me zachtjes zien
en je ogen beginnen te stralen
dit, zo wijs je in de toon der wijzen
is de kern van mijn beeldverhalen

je toont het poppetje in jouw ogen
die zich uit verlamming
weer opheft tot Mens
ik zie je lopen door je eigen beeld
je vrije vorm met kracht getekend
en zo spontaan ingekleurd
dat je bloesemt in verwachting
en jezelf er blootvoets doorheen danst
jouw eigen wereld is weldra hier ..

.. en mijn hart bonst met de jouwe

ik wandel nog dieper naar binnen
ons contact doet me gevoelsrijker lopen
en stralend naar omhoog, opzij en omlaag
naar voren en in de diepte
die zo ontstaat
zijn wij samen hor i zon
samen hart en samen open


..en we tranen elke hemel
vol vals beeldverleden
uit het hypnotisch focus front
en naar beneden

moniek

geschreven op hans zimmer- only i will remain (hieronder)

~

Van de kinderen van Chrisan:

Hallo lieve vriendinnen en vrienden van Chrisan,

Na een pijnlijk afscheid moeten we nu ook de crematie regelen. Deze crematie moet worden bekostiging door ons. Mama was niet verzekerd dus vragen we jullie om een gift. Alle kleine beetjes helpen enorm.

Liefs, Tara Fonk

Related Articles

Responses