Ontroering

ochtendgloren

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:1292
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Earth Matters

Gekoppelde categorieen
Lezersbrieven

(Erna Verlinden) Ik worstel geregeld nog met gevoelens/emoties…  Vaak betekent dat dan voor mij  ‘verlamd zijn’, ‘uitgeschakeld zijn’(on-off knop), ‘alleen zijn’, ‘machteloos zijn’, ‘waardeloos zijn’, ‘niet en niets zijn’…

Gisteren waren ze er allemaal tegelijk en kwam daar nog eens immens ‘verdriet’ bij. De tranen zijn niet alleen ‘niet te  bedwingen’… ze zijn er gewoon.

Vanmorgen bleef het ‘alleen zijn’ nog heel erg overeind en ruimde na wat aandacht stilaan plaats voor een ander – even vaak wederkerend – gevoel: ONTROERING.
Nu ben ik ontroerd bij de gedachte dat ik ‘mijn eigen ding mag doen’. Ik voel dat ik dat waardevolle wezen, die waardevolle persoon ben. Het is er allemaal… maar ik kan er niet bij, nóg niet… !
Ik lig bedolven onder een berg puin. Puin noem ik het, om het contrast aan te duiden tussen innerlijke waarde en uiterlijke kenmerken, uiterlijke verdoezeling.

“Het puin móet geruimd worden” zegt de ‘boosheid’ nu.
“Het puin mág geruimd worden” … wordt het later… maar deze ‘hart-gedachte’ brengt weer ONTROERING teweeg.
Ik zou er me haast in verkneukelen… tot ik ontdek… dat de ONTROERING ook een rem is, een dekmantel die de ontmanteling (de her-beleving van mijn eigen waarde) tegenhoudt.

Plots komt er waar ik zit, in een vensterraam aan de overkant van de straat, een schaduwbeeld tot leven.
Ik zie een mannelijk gezicht met een uitdrukking van ‘spijt’.
Hij deed het ( de waarde toedekken dus) in opdracht van andere krachten. (misleiders, saboteurs, machthebbers…)
“Ik heb gelijk” lees ik in zijn beeltenis. Hij laat me nu -in stilte-  vrij, want hij zit zelf gevangen in een kluwen – hij móet de opdrachten uitvoeren.

Ik breng hem in mijn hart en in zijn beeld in het venster zie ik nu ‘ongeloof’ en ‘verdriet’ bij hem.
“Kán hij zich dan niet bevrijden?” vraag ik me liefdevol af…
Héél, héél eventjes zie ik een glimps van ‘kracht’ bij hem en dan weer ‘berusting’ in zijn lot, gevolgd door innerlijke ‘boosheid’, dan weer wat ‘perspectief’... maar weer wordt het zicht hem ontnomen… en tóch komt er nog net één straaltje licht in hem door. Het beeld in het raam vervaagt…

“Een nieuwe, te ontginnen weg, ook voor hem…?” vraag ik me af…
Ik zie hem even terug in ‘dankbaarheid’, zijnde in zijn hoofd – zijn ogen nog steeds toe – maar nu zoekend naar zijn hart.

“Ik verwijt je niks” vertrouw ik hem toe… “ik weet dat je mijn vriend bent die tot dit alles verplicht werd…”

Het beeld wordt nu onherkenbaar…
“Werd hij onherkenbaar gemaakt voor mij en ik voor hem…?”
“Het daagt wel…” weten we allebei.

Ik zie terug zijn gezicht. Zijn rechteroog is nog steeds donker, maar ook dáár komt er van binnenuit wat licht.
Nu kijkt hij ‘hoopvol’
en nu… ‘wetend’
en nu weer… ‘overtuigd’
om nú in stilte aanwezig te zijn in ZichZelf !

En ik… ik kan weer ‘ademen’ !

En toch steekt er weer ONTROERING de kop op…
Ik breng ze in mijn hart… en ik kijk weer naar het beeld in het vensterraam…

“ HEB VERTROUWEN “ zegt HIJ nu.

Erna Verlinden

Bron: Earth Matters 


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Je kunt de golven niet tegenhouden, maar je kunt wel leren te surfen.

Jon Kabat-Zinn, Amerikaans moleculair bioloog











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.