Een fantomisch zelf | Spiegel van de werkelijkheid? (Deel 2)

Het fantoom zelf

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:1607
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Earth Matters

Gekoppelde categorieen
Bewustzijn, (Verborgen) nieuws

(Frans Spackman voor Earth Matters) Dit artikel is het vervolg van 16 mei 2017. Zoals we zelf bewust kunnen worden van de gevaarlijke illusies waarin we leven – in feite levensgevaarlijk – zo kunnen we ons door dit begrip in één keer losmaken  van de bindende kracht die onafgebroken in die illusies doorwerkt, 24/7.

Want wie begrijpt is vrij! (Spinoza).

Een gevaarlijk moment is, dat wanneer we halverwege de ontmaskerende en nuchtere inzichten zijn gekomen, we de resterende illusies wel ‘geloven’, dat wil zeggen voor lief nemen. Ook letterlijk met de mantel der liefde bedekken.

Waarom is dat gevaarlijk?

Omdat we ons ten langen leste tóch laten gebruiken door de archontische krachten, met in het achterhoofd wellicht “Ja, je leeft nu eenmaal in deze wereld en daar gaat het om eten of gegeten worden, kijk maar naar de uitzendingen van Planet Earth” en “je moet toch ergens van leven, dus als je een eerlijk produkt maakt en in de markt zet, dan is het toch geoorloofd om daar ‘profit” van te hebben, om daar je bestaan van te kunnen betalen?”

En vraagt de samenleving  daar dan niet om? Het is toch goed voor “mijn“ werknemers en voor de nationale economie wanneer ik deelneem aan en initieer in de productiegewijze onderneming?! 

En is het niet zo, dat ik als kandidaat voor werkelijk geestelijk leven geacht wordt het kwade niet te weerstaan?

En is winstmaximalisatie, zoals dat door alle bedrijven wordt nagestreefd eigenlijk wel een kwaad? Winstmaximalisatie leidt tot prestatiemaximalisatie. Prestatiemaximalisatie en – optimalisatie leidt tot interne competitie en concurrentie binnen een bedrijf. Dat is toch goed?!

Want daardoor kunnen de resultaten toch verbeteren, bijvoorbeeld door prestatiebeloning in te voeren, worden de snelle en beste krachten beloond met iets extra’s, zodat de bedrijfsresulaten worden gestimuleerd in postieve zin en de middelmatigen worden geprikkeld om beter hun best te doen, door bijvoorbeeld meer te verkopen, te produceren dan het gemiddelde en zo hun ‘target’ bij te stellen. Het is toch onzin om dan te spreken van ‘uitbuiting’ en slavendrijverij, want de mensen hebben toch betaald werk? Dus competitie is zo slecht nog niet, toch?

In de wetenschap heeft een verhevigde competitie van te publiceren aantallen artikelen macht gekregen boven zorgvuldigheid en integriteit, soms met frauduleuze praktijken van publicatiekannonnen. The winner takes it all en als je niet meedoet ben je al een ‘loser’ nog voordat je tot je ‘produkt’ bent gekomen.

En is het voorts niet zo dat de alomvattende liefdekracht de middelen heiligen, hoe deze ook worden ingezet?! Is niet de missie van het Christendom om tot overwinning te komen door zachtmoedigheid? Daar waar de huidige uitkomst van 2 duizend jaar “Christendom” eerder de overwinning door hardvochtigheid laat zien.

Maar zou het werkelijk zo zijn dat het doel de middelen heiligt?

Om dat laatste na te gaan is analyse nodig van de menselijke rol in de natuur tot en met de boosheden in de lucht.

De rozenkruisers rond 1600 gaven de natuur niet de schuld van de gebroken werkelijkheid en de val en chaos en ellende. Zij zagen integendeel die natuur als een prachtig instrument van God om zich uit te drukken. Blijkens  artikel I van de belofte die Christiaan Rozenkruis doet, wordt gevraagd de Schepper en zijn Dienares, de Natuur, als het Fundament van de Orde te erkennen.

Een grootheid in de hermetische filosofie, Spinoza, gaf niet veel later in de 17e eeuw aan de natuur zelfs te identificeren met God (God sive Natura). Sinds die tijd heeft zich onze modernste cultuur ontwikkeld, een cultuur die is uitgemond in een mondiaal systeem van uitbuiting en exploitatie van de natuur, van roofbouw en technische operationalisatie van alle denkbare gemakken, van  wetenschappelijke en medische vooruitgang en toegepaste kennis tot de huidige, vrijwel totale afhankelijkheid van en verslaving aan de digitale virtualiteit.

De ruimtes in de werkplekken zijn veelal geheel ‘beschermd’, dat wil zeggen met schermen bezaaid als een modern windmolenlandschap: dominant in de omgeving maar als noodzakelijk geaccepteerd. In deze tijd zuigt de schermwerkelijkheid zelfs je bestaan naar de virtualiteit.

Als je niet schermmatig ‘connected’ bent, lijk je steeds minder te bestaan, je bent er als het ware niet, terwijl je tegelijkertijd onbeschermd bent wanneer je ‘schermloos’ leeft. Tenzij je een magnetisch afweersysteem hebt tegen alle stralingsinvloeden die we uiteindelijk zelf als mensheid hebben veroorzaakt ingegeven door commerciële doelen.

Die verschrikkelijke en ontzagwekkende werkelijkheid die steeds meer wegkijkt vanuit de virtualiteit is doodscultuur, door mensen leven in geblazen, tot een dynamiek die in ritme en intensiteit, in snelheid en kracht, ‘disruptive’ is, primair gericht op ontwrichting.

In het actuele bedrijfsmanagement is ‘disruption’  vaak een ‘tool’ om ‘change’ te ‘managen’. De ontwrichting is een gereedschap of middel om de gewenste vernieuwing voor een nog beter bedrijfsresultaat door te voeren. Want het doel is winst en elk middel, desnoods ontwrichting, heiligt dat doel. Eerst afbraak om iets totaal nieuws te genereren.

Wanneer je wilt bouwen, moet je eerst breken. Vaak dient de afbraak ook om van knellende financiële afspraken af te komen, zoals loonkosten vanwege arbeidscontracten, of van wettelijke premie-afdrachten die drukken op de loonkosten.

Vrijwel alles wat maatschappelijk functioneert is besmet met het virus van de winstmaximalisatie ten koste van menselijke waarden; die marktbenadering is vooral sinds 1989 (de ineenstorting van de geleide economie benadering) superdominant geworden.

Dit is een ‘mindset’ die appelleert aan berekenende en rationele potenties die iedereen heeft, en die je als negatieve Mercuriuswerkzaamheid kan etiketteren: alleen de lagere potentie van Mercurius wordt benut in de maatschappelijke ontwikkeling, het gaat voortdurend om ‘slim’ handelen en denken ten eigen bate. Bent u al zo slim bezig?

Hoe hebben we dat sinds het begin van de 17e eeuw kunnen laten gebeuren?

Centraal in de laatste 4 eeuwen staat de mogelijke én noodzakelijke ontwikkeling van de positieve Mercurius-werking in mensen, de ‘geboorte van de steen der wijzen’ in ons die plaats vindt in de lucht  gevoed door de aarde (mercuriaal water). –

(Afbeelding links: Het goddelijke mercuriale water van Baro Urbigerus’ Besondere Chymische Schriften, 1705, Hamburg.)

De Hermes-Mercurius is de god van de handel en communicatie die de ontplooide wereld van de verschijnselen tot zwijgen maant. Verwant aan de Monas-hieroglieph van John Dee, die de rozenkruisers eind 16e eeuw als hun Mercurius beschouwden, als kronende samenvatting van de dierenriem met het geheim van Pythagoras (tetractus) als geestelijk uitgangspunt. Daarin zijn de zeven planeten verbonden met Aries, Ram.

Mercurius, als “Bode der Goden”, is daarin als de Geest in de stof.

De Engelse schrijver Anthony Grayling geeft aan dat Dee als inspirator van de 17e eeuwse Rozenkruisers de continuïteit van de geschiedenis van het denken illustreert (De tijd van het genie)

De verbetering van het verstand was volgens Spinoza mogelijk en nodig. (Vertoog over de zuivering van het verstand)

Je zou kunnen zeggen de wording van de Geest in de stof.

De positieve Mercurius is als de wordingskracht van Manas, de mens die werkelijk kan denken met goddelijke kracht, de mens die genie is, die z’n geniale potentie benut voor het leven zelf.

 Er zat in de bewustwording een tweevoudige mogelijkheid, niet alleen die autonome Geest-ziele ontwikkeling, maar ook het benutten van de kwikzilvervlugge Mercurius voor geld, macht en eer voor het eigen individu, de eigen groep, het eigen land, het eigen bedrijf, concern, in de 17e eeuw de Compagnie genoemd, door de Engelsen overgenomen als the Company.

Hermes-Mercurius maant tot zwijgen: pas ervoor op dat het (de Mercuriuskracht) zich niet ongewenst ontplooit in de wereld van de verschijnselen. In de 16e eeuw (1555) is daar een mooie afbeelding van gemaakt door Achilles Bocchius.

Maar Mercurius in geld, handel en economie is volstrekt z’n eigen weg gegaan en dat is begrijpelijk. Deze Mercurius is zeker niet tot zwijgen gebracht. Integendeel: de ‘slimme’ boodschap die gewin, genot en gemak propageert wordt van de daken geschreeuwd. Het eindplaatje waar we nu mee te maken hebben kunnen we aflezen aan Bill Super en Hiep Hieper, de prachtig vormgegeven karakters die Marten Toonder hanteerde voor gewetenloze en berekenende handel, Super en Hieper die spreken over ‘eerlijke handel’ wanneer ze weer eens boerenslim de zaak trachten op te lichten.

De negatieve Mercurius  heeft dan al het menselijke, natuurlijke en sociaal-verantwoordelijke geëlimineerd, weggeredeneerd, gerationaliseerd tot profit en property, tot profijt en bezit, eigendomgerelateerd, bekeken door de bril van het ‘inverdieneffect’.     

 Deel 3 van dit artikel volgt op 22 mei.

Bron: Earth Matters


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Het is beter om met geheel je hart één enkel mens goed te doen dan je op te offeren voor de mensheid.

Dag Hammarskjöld, Zweeds politicus











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.